Slimme kinderen, in de zin van: kinderen die gemakkelijk leren, zijn er in het
onderwijs en daarbuiten altijd geweest en zullen er waarschijnlijk ook altijd
blijven. Over hoogbegaafde kinderen wordt in Nederland echter nog niet zo
lang gesproken, laat staan dat er gericht scholingsaanbod voor bestaat.
In de VS daarentegen staat hoogbegaafdheid al meer dan 30 jaar in de
belangstelling. In 1978 is daar al een eerste (bredere) definitie van
hoogbegaafdheid geformuleerd, namelijk “Hoogbegaafden beschikken
over gedemonstreerde of potentiële bekwaamheden, die uitdrukking

zijn van hoge prestatiemogelijkheden op intellectueel, creatief, artistiek

(muzikaal of vormgeving) of specifiek academisch gebied, of over bijzondere

leiderschapskwaliteiten. Op grond daarvan hebben zij behoefte aan hulp

en activiteiten die gewoonlijk niet op school geboden worden”.
Dit neemt overigens niet weg dat er over dit concept en de beste aanpak
van hoogbegaafde kinderen ook daar nog steeds volop wordt gediscussieerd.
Leerkrachten in Nederland die al lange tijd in het onderwijs werkzaam zijn,
hebben nu nog vaak moeite met dit relatief nieuwe begrip en zijn niet zelden
van oordeel dat dit predikaat gewoon samenvalt met “(zeer)goede leerlingen”,
of in geval van onderprestatie zelfs wel eens als dekmantel dient voor een
zwakke leerling, zeker ingeval de ouders van het betreffende kind met dit
idee aankomen.

Hoofdzaken en kopzorgen biedt advies en begeleiding op maat,

thuis en op school.